Χριστός Ανέστη
Χρόνια πολλά σε όλους!!! Χριστός ανέστη!!! Υγεία και ευτυχία!!!
Κυριακή, 4 Απριλίου 2010
Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009
Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008
Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2008
Σε αναζητώ...
Σεπτέμβρη... έλα γρήγορα για να τον έχω δίπλα μου κάθε λεπτό... κάθε στιγμή!!!
Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2008
Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2008
Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008
Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008
Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2008
Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2007
Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007
Ανωνυμία...
... την επόμενη φορά που θα θέλετε να βρίσετε κάποιον... ας έχετε το θάρρος να το κάνετε επώνυμα...
Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007
~~ Γράμμα μιας ερωτευμένης γυναίκας ~~
Όλοι έχουμε ζήσει τον έρωτα σε κάποια φάση της ζωής μας.
Άλλοι πολύ νωρίς και άλλοι πολύ αργά.
Κανείς ποτέ δεν κατάφερε να μετρήσει ποιο από τα δύο φύλα
μπορεί να αγαπήσει πιο δυνατά.
Αυτό όμως που έχει σημασία
είναι δεν είναι πόσο πονάει όταν κάποιος λείπει.
Δεν έχει σημασία ποιος φεύγει πρώτος αλλά ποιος ξεχνά τελευταίος.
έχω τόσο ανάγκη να σου μιλήσω όσο ποτέ άλλοτε
Μπήκες σε μια ζωή που ήταν ήδη «ρυθμισμένη»
με τους γνωστούς κανόνες αποδοχής
και που βάδιζε σύμφωνα με τα «πρέπει» των άλλων και τα δικά μου.
Με έμαθες ξανά να ανοίγομαι,
να αφήνω την καρδιά μου να αισθάνεται,
κατάφερες μετά από πάρα πολύ καιρό να την κάνεις να χτυπά πιο δυνατά.
Το πώς σε γνώρισα δεν έχει σημασία.
Τώρα μάλιστα που τα βλέπω εξ αποστάσεως
τα πράγματα ήταν γραφτό να γίνει έτσι.
Τόσος καιρός, τόσοι μήνες και χρόνια που πέρασαν
όλη μου η ζωή προετοιμαζόταν να σε γνωρίσω.
Κι όταν αυτό έγινε όλα ήταν πιο ξεκάθαρα.
Σε περίμενα αλλά δεν το ήξερα.
Σε αγαπούσα αλλά δεν σε γνώριζα.
Μόνο έτσι θα μπορέσω να βάλω λίγη λογική
σε όλη την τρέλα του έρωτα που με κυρίευσε.
Χωρίς αναστολές, ηθικούς φραγμούς, χωρίς τύψεις.
Αισθανόμουν τόσο καλά με μένα και τους άλλους που με τρόμαζε αυτό.
Το νόμιζα ανεξήγητο. Όχι πια, όμως
Αισθανόμουν ότι είχα το άλλο μου μισό απέναντί μου.
Το άλλο μισό από τον εαυτό μου.
Ήσουν εκεί να μιλήσουμε για τόσα θέματα
που έπαιρναν τόσο πολύ σημασία επειδή ήμασταν μαζί.
Επειδή τα κουβεντιάζαμε μαζί.
Και υπήρχαν και άλλα τόσα που δεν τα μιλήσαμε
ποτέ γιατί δεν χρειαζόταν.
«Οι πραγματικές συζητήσεις ανάμεσα
σε μένα και σένα είναι οι σιωπές.
Αυτό που μετράει δεν είναι αυτό που λέμε
αλλά αυτό που δεν χρειάζεται να πούμε.
» Θυμάσαι;
Όταν οι καρδιές μιλούν απλά το συναίσθημα ακούει..
Με έμαθες να ονειρεύομαι.
Με προκάλεσες να κάνω όνειρα
που δεν είχα το δικαίωμα αλλά νόμιζα
και ούτε τη δύναμη να κάνω πράξη.
Κι όμως ήσουν πάντα εκεί να μου δείξεις ότι έκανα λάθος.
«Υπομονή» έλεγες,
«λίγο χρόνος χρειάζεται και όλα θα γίνουν»
. Κι έτσι με έμαθες να κάνω όνειρα
. Να βάζω στόχους, που είχαν άμεση σχέση με σένα πια.
Να σε δω, να σε ακούσω, να σε αγγίξω..
Να κάνω πράξεις όσα αισθανόμουν τύψεις να πω..
Ήθελα να σου δείξω.. Ότι είσαι το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου
. Γιατί το έζησα χωρίς την τρέλα της νιότης
και χωρίς τη δικαιολογία της ανωριμότητας.
Διάλεξα να σου μιλήσω, να γίνω κι εγώ ένα όνειρο δικό σου,
να είμαι εκείνη που θα σκέφτεσαι και θα χαμογελάς.
Ξαφνικά ήθελα να είμαι τα πάντα&
Όλα εκείνα που σε τριγυρίζουν
και παίρνουν αγάπη και φροντίδα από την ύπαρξή σου.
Ήθελα να είμαι τα άψυχα που απλά υπάρχουν
και τα έμψυχα που γεμίζουν από την παρουσία σου.
Μπορούσα να γίνω τα πάντα.
Αν ήμουν ποτάμι θα ήμουν η ορμή του, αν ήμουν ήλιος θα ήμουν η ζεστασιά του,
αν ήμουν ουρανός θα ήμουν η απεραντοσύνη του,
αν ήμουν νύχτα θα ήμουν τα αστέρια της,
μόνο και μόνο επειδή ήρθες στη ζωή μου και σε αγάπησα.
Ανάμεσα στις φορές που έφευγες και γύριζες ξανά
ακόμα και μέσα στην απογοήτευσή μου,
έβλεπα πόσο το πολεμούσες να μη γίνει έτσι..
Ήσουν εκεί και ήμουν εδώ.
Κι αν για μας κάποιος από τους δύο ήταν σε λάθος μέρος για όλους
τους υπόλοιπους ήταν υποχρέωσή μας να είμαστε έτσι.
Ξέρω ότι παραπονέθηκα πολλές φορές.
Κατά βάθος όμως ήμουν καλά.
Ένοιωθα καλά που ήξερα πως είσαι εκεί για μένα.
Πως σκεφτόσουν κι εσύ ότι κι εγώ.
Που ένοιωθες κι εσύ ότι ένοιωθα κι εγώ
.Που είχες την ίδια λαχτάρα με μένα,
που μου πρόφερες τα όνειρα που είχες για μένα
να γίνουν και δικά μου για σένα.
Ακόμα και τις φορές που ήθελα να υποβιβάσω αυτό που ζούσαμε,
η σκέψη σου ήταν τόσο κοντά σε μένα
που την ένοιωθα να με μαλώνει για αυτά που σκεφτόμουν.
Όλα μου ψιθύριζαν ότι είμαστε μαζί, άρα όλα ήταν πιθανά.
«Δεν με ενδιαφέρει πότε θα γίνουν.
Με νοιάζει το ότι θα γίνουν» έλεγες και με αποστόμωνες για μια ακόμη φορά.
Κι έτσι με έμαθες να ελπίζω.
Γιατί όχι, άλλωστε; Αναζητούσα κάτι που μπορούσα να το κάνω πραγματικότητα,
κι ως δια μαγείας(;) υπήρχε άλλη μια καρδιά στον κόσμο
αυτό που ήθελε ακριβώς τα ίδια μένα.
Και έβρισκα τη δύναμη από την αγάπη σου&
Μου έμαθες τη χαρά του να βγαίνουν οι ελπίδες νικητές
σε όλα τα αντίξοα μονοπάτια που διάλεγα.
Μπορούσα.. Κι όσο ήλπιζα και ήσουν κοντά μου,
τόσο γίνονταν όλα πιο αληθινά..
Και τώρα έφυγες.
Ήρθε η ώρα να θυμηθείς τι είχες πριν από μένα.
Κι εγώ είμαι μια γυναίκα που δεν βάζει ποτέ διλήμματα.
Σου είχα δώσει το λόγω μου ότι δεν θα σε έβαζα ποτέ σε κίνδυνο.
Οι περιστάσεις όμως με έβγαλαν ψεύτρα
και αυτό με πονάει πιο πολύ.
Ότι αυτό που για μένα , αν το έκανα,
θα ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης μου,
δεν είχα τη δύναμη να το κάνω.
Και τώρα που περνάς μια θύελλα είσαι μόνος..
Και δεν το αντέχω.
Δεν είμαι εκεί να σου δώσω ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα..
Δεν είμαι εκεί να μοιραστώ το βάρος
που σου προκάλεσα έστω και άθελά μου.
Και χάθηκες.. Κι ήρθαν οι δύσκολες νύχτες
που η παρουσία της απουσίας σου ήταν τιμωρός για όλα όσα ονειρεύτηκα.
Ήταν άραγε και ο δικός μου τρόπος να πληρώσω το τίμημα;
Και συνέχισα να ελπίζω..
Αμέλησες να μου πεις για το πώς αντέχεται ο πόνος
όταν οι ελπίδες είναι μάταιες..
Όμως.. κι αυτό γίνεται σιγά σιγά..
Και τραγική ειρωνεία πάλι εσύ μου το μαθαίνεις
Αν κάποια στιγμή μπορέσεις να αφήσεις
ξανά την καρδιά σου ελεύθερη,
θα νοιώσεις τη σκέψη μου να είναι δίπλα σου
Μου λείπεις
Λείπει ένα κομμάτι της ζωής μου που το θέλω πίσω.
Αλλά το κρατώ κρυφό γιατί έτσι πρέπει.
Τώρα μόνο όσο περισσότερο λείπω από τη ζωή σου
μπορώ να σου δείχνω το πόσο σε αγαπώ!
Και ειλικρινά αγωνίζομαι για να το κάνω αυτό
Χαμογέλα ψυχή μου
ξανά.. Όπως σε είδα προχτές κρυφά.. Αυθόρμητα, αβίαστα
Ακόμα κι αν δεν ήμουν εγώ η αιτία
που προκάλεσε αυτό το χαμόγελο.
Εμένα θα μου κάνει πάντα καλό.
Δεν θα σου πω αντίο;
Αυτό το λένε στη δική μας περίπτωση
όσοι δίνουν ένα δίνουν ένα τέλος.
Εσύ κι εγώ, δεν τελειώσαμε ακόμα.»
Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2007
Λόγια...
Όλοι λένε...
... δεν θα με ξεφορτωθείς έτσι εύκολα εμένα ...
... θα είμαι πάντα δίπλα σου!!!
Τελικά είναι πολύ εύκολο να ξεφορτωθείς κάποιον...
Οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν γίνει τόσο επιφανειακές πλέον!!!!
Μόνο λόγια ... λόγια μεγάλα ... λόγια τεράστια ... λόγια που οι πράξεις τα κάνουν μικρά ... ασήμαντα ... ανόητα!!!
Σας παρακαλώ αυτό το θα είμαι δίπλα σου όποτε με χρειαστείς μην το πείτε ποτέ αν δεν το εννοείτε!!!
Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007
Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2007
H αλήθεια!!!
Ένας άνθρωπος όλη του τη ζωή έψαχνε την Αλήθεια και δεν μπορούσε να τη βρει. Πέρασε απ' όλες χώρες του κόσμου, ήταν και στις χώρες του βορρά και στις χώρες του νότου και της δύσης χωρίς αποτέλεσμα.. Μια φορά όταν βρισκόταν σε μια μικρή χώρα της ανατολής ένιωσε κουρασμένος και απελπισμένος και κάθισε κοντά στην είσοδο μιας σπηλιάς. Ξαφνικά από το εσωτερικό της σπηλιάς ακούστηκε θόρυβος, κάτι σαν γρύλισμα. Ο άνθρωπος σηκώθηκε και πλησίασε την είσοδο με ξίφος στο χέρι. Ξεχώρισε μια σκοτεινή μορφή που του φάνηκε ότι ανήκε στη γυναίκα. Μπήκε στη σπηλιά που βασίλευε φοβερή δυσοσμία. Όταν τα μάτια του συνήθισαν στο σκοτάδι είδε πράγματι μια γυναίκα, γριά και αποκρουστική, ρυτιδιασμένη, τριχωτή και βρωμερή.. Εκείνη σήκωσε προς το μέρος του τα θολά μάτια της και τον ρώτησε, τι θέλει. - Αναζητώ την Αλήθεια, απάντησε εκείνος. - Τη βρήκες, του είπε η γριά. - Εσύ είσαι η Αλήθεια; - Ναι. - Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος; Εκείνη του έδωσε αποδείξεις: ήξερε τα πάντα για αυτόν, το όνομά του, την ηλικία του, τις περιπέτειές του. Ο άνθρωπος ήταν αποσβολωμένος και απογοητευμένος, ρώτησε με αμηχανία: - Είσαι τόσο άσχημη, ποτέ δεν συνάντησα τίποτα πιο τρομερό από 'σένα. Όμως όλοι θέλουν να σε γνωρίσουν! Θα με ρωτήσουν! Πρέπει να τους πω κάτι! Τι να τους πω; - Πες τους ψέματα, είπε η Αλήθεια, πες τους ότι είμαι νέα και ωραία και όλοι θα σε πιστέψουν.
Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2007
Έλα πάρε με ...
Έλα πάρε με,μακριά από δω,
πάνω σε χάρτινη βαρκούλα,
να σεργιανίζουμε πέλαγα,
χαμόγελα σπαρμένα.
Έλα πλέξε μονοπάτια,
με κείνου του αστεριού
που πέφτει την τροχιά,
και στης πεθυμιάς τα όνειρα
πάρε με μια βόλτα χωρίς επιστροφή.
Πάρε με, έλα μ' ένα πινέλο
και λίγη μπογιά,
κόκκινη κίτρινη πράσινη γαλάζια,
ηδονές κι αναστενάγματα
να ζωγραφίζουμε στους τοίχους.
Να γίνει η πόλη έρωτας...
{Χριστίνα Σαββατιανού}
Τρίτη, 14 Αυγούστου 2007
Λευκό Τριαντάφυλλο
Θέλω να σου στείλω ένα λευκό τριαντάφυλλο,
Αγνό όπως εκείνα τα χρόνια.
Να το φιλήσεις κι εκείνο να πάρει το χρώμα του πάθους,
να το ποτίσεις με τα δάκρυα σου και να κλέψει το χρώμα του μίσους&.
Τέλος όταν θα το εγκαταλείψεις,
θα πάρει χρώμα και μορφή απ΄ τη ψυχή σου,
Κι εκείνη η απουσία μυρωδιάς μη σε τρομάξει&
Νέο τριαντάφυλλο, ευωδιαστό κάπου σε περιμένει&
Τα πέταλα του να μαδήσεις&.
Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2007
Μην ξεχάσεις
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.
Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους, που ξεπουλούν
στους πάγκους τους το μέλλον σου.
Γέμισε ο τόπος καταπατητές, που μεταμφιεσμένοι
σε σωτήρες ακολουθούν σαν σκυλιά τα βήματά σου.
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.
Σου σερβίρουν σε κονσέρβες αποφάσεις που δε διάλεξες.
Ψάχνουν μεθοδικά να σε απελάσουν από την ψυχή σου.
Να κρεμάσουν τα σχέδιά σου ανάποδα, σαν νυχτερίδες,
στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου.
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.
Όμως , κρατήσου. Μην αφεθείς.
Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου, υπεράσπισέ τα.
Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της.
Και κάτι άλλο. Ίσως πιο σημαντικό.
Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου.
Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε
ν' απολαύσεις το άρωμά τους.
Α! Κι αν θέλεις, μην ξεχάσεις πως υπάρχουν πάντα κάποιοι
που αξίζει να τους προσφέρεις ένα χρυσάνθεμο!
Αλκυόνη Παπαδάκη
Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2007
Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2007
Πανσέληνος (Αλεξίου)
Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που 'χω νοικιάσει
το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει.
Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου
να έχει ένα τόπο η καρδιά πριν να γεράσει...
Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου ΄χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία.
Είναι σκληρό για μια γυναίκα να 'ναι μόνη
στο λέω τώρα που η αλήθεια δεν θυμώνει.
Όση και να 'ναι η δύναμή μου, θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου
Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει&
Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
το σπίτι μου έρημο μα κάνουμε παρέα.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία.
(Είναι πολύ ωραία βραδιά απόψε... μην κάτσετε μέσα...
πηγαίνετε σε κάποια παραλία και δείτε την πανσέληνο αγκαλιά
με τον σύντροφό σας!!!
Καλό σας βράδυ!!! )
Profile
vicky lav
Αθήνα
Το προφίλ μου
Ημερολόγιο
| Ιανουάριος 2012 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||
Tags
Αρχείο
- Απρίλιος 2010 (1)
- Ιούνιος 2009 (1)
- Αύγουστος 2008 (1)
- Ιούλιος 2008 (3)
- Ιανουάριος 2008 (1)
- Δεκέμβριος 2007 (1)
- Οκτώβριος 2007 (2)
- Σεπτέμβριος 2007 (2)
- Αύγουστος 2007 (5)
- Ιούλιος 2007 (4)
- Ιούνιος 2007 (1)
- Μάιος 2007 (15)
- Απρίλιος 2007 (19)
- Μάρτιος 2007 (63)
- Φεβρουάριος 2007 (8)
- Αύγουστος 2006 (6)
Αναζήτηση
RSS: Powered by pathfinder blogs